Amsterdam Marathon 2013

Deze 6^de marathon is een verhaal op zich.

Slechts 3 weken na de Berlijn Marathon.

Na Berlijn voelde ik me zo super goed. Nergens last van en nog zoveel energie in m’n lichaam. Gewoon erg veel zin om weer te gaan lopen.

De paar weken na deze marathon wel heel rustig aan gedaan en mijn lichaam tot rust laten komen.

Zou ik dan toch niet hard genoeg gelopen hebben in Berlijn? Misschien toch teveel hebben genoten van de hele entourage er omheen; foto’s maken en filmpjes en contact met het publiek. Niet serieus genoeg geweest? Ik vergat de laatste kilometer ook te sprinten naar de finish, omdat dit laatste stuk zo mooi was.

Maar goed, ik zal het nooit weten.

Ik kreeg van Jos een startbewijs voor de Amsterdam Marathon, op 20 oktober.

Waarom zou ik het niet proberen? Mocht het niet gaan of ik krijg problemen, dan kan je altijd nog uitstappen. Daar lig ik dan ook niet wakker van.

Voor mij is dit een goede test, om te weten te komen, of het mogelijk is, om 2 marathons achter elkaar te lopen. Dat wil ik graag weten. Hoe gaat mijn lichaam er op reageren?

Op zaterdag de 19^de oktober ga ik ’s ochtends naar de Expo in de Sporthallen Zuid.

Daar ga ik mijn startnummer ophalen, in de stand van Mizuno.

Ik ging vroeg op pad en het was om 10.00 uur nog niet zo heel druk.

Later toen ik weg ging, was het een enorme drukte.

Ik vond het weer heerlijk om op de de Expo rond te lopen. Het voelde vertrouwd en fijn.

Al die sporters en verschillende nationaliteiten. Toppie.

Ik dronk nog wat koffie in het “Sportcafe” en genoot van de entourage.

Tegen het middaguur was ik weer thuis en ik legde mij de verplichte rust op, die middag.

Lezen en wat computeren.

De bietensap en perensap zaten er voor deze marathon weer in. Ik had goed m’n best gedaan deze week.

Om 17.30 uur nog de laatste pasta met groente en rode saus. Op tijd naar bed en de wekker lekker vroeg gezet.

Op zondagochtend om 5.00 uur opstaan is toch waanzinnig achterlijk. Wie doet dat nou?

Ik kon gewoon niet meer verder slapen en was wakker. Ik ben rustig gaan ontbijten. Een krentenbolletje, banaantje en een kopje thee en koffie voor een sanitaire stop. Heel belangrijk. Daarna douchen en sportkleding aan.

Om 07.20 uur ben ik richting Amsterdam gegaan en heb ik geparkeerd op industriegebied Schinkel. Vanaf daar loop je zo via het ijsbaanpad naar de sporthal. Ideale parkeer plek.

Ik was rond 8.00 uur bij de Sporthallen Zuid. De kantine in gegaan en er was nog genoeg plaats. Koffie en nog wat eten en nog 2 keer naar toilet. Ik was het in ieder geval kwijt.

In de hal kwam ik Saskia en Suzan (sportmaatje van Saskia) tegen. Samen nog even in de kantine verder gebabbeld.

Om 08.45 uur naar het Olympische Stadion gelopen. Daar de bagage afgegeven bij het bewaakte bagagedepot. Samen het stadion ingelopen en onze wegen scheiden zich bij de startvakken. Ik ging vak “groen” in.

Na nog een toilet bezoek op de Dixie, was het wachten op het startschot. Zenuwachtige mensen om me heen, die nog niet wisten wat hun te wachten stond, hun eerste marathon. En die is zo geweldig, die eerste marathon. Die vergeet je niet meer snel.

Om 09.30 uur klonk het startschot voor al die duizenden hardlopers. De snelle mannen en vrouwen als eerste weg. Het groene vak ging pas om 09.50 uur op pad.

Eindelijk op pad, voor mijn 6^de marathon. Een uitdaging en nieuwe ervaring, antwoorden op mijn vragen.

Eerst door de stad, Vondelpark en onder het Rijksmuseum door en vervolgens langs de prachtige Amstel naar Ouderkerk. Daar keren en terug naar Amsterdam. Na de route langs de mooie Amstel, passeerden we het 25km punt.

Eigenlijk moest ik bij 21 km. al plassen, maar ik probeerde het op te houden. Dit lukte me tot 32 km. Daar was een verzorgingspost. Ik ben toen de bosjes ingedoken. En dan zit je en dan kan je niet. Waardeloos. En ik zag al die mensen voorbij rennen en ik zat daar maar…… grrrrrrrr. Slechte timing.

Op een gegeven moment kon ik verder. Nog 2 sponzen gepakt, drinken en een banaan. Op naar de 35 km. Ik zat helemaal kapot. Ik wilde zo graag gaan wandelen.

 

Ik merkte dat de vermoeidheid aardig toesloeg. De marathon van 3 weken ervoor zat nog wel in m’n benen. Toch ging ik verder. Langs het Rijksmuseum en op naar het Vondelpark. Nu begon het leuk te worden. 

Het park door, wat nog best lang duurt. Daar stonden ineens Janneke, Harry en Patrick. Even een high five en weer verder. Ik zag het bord van de 40 km. Wat een verlossing was dat zeg!! Nu de Amstelveenseweg opdraaien en dan nog 2 km. naar het stadion. Dat laatste stuk is zo mooi. Dan naar rechts en naar het stadion. Dat is een stuk, dat te kort duurt en waar je heel lang van wil genieten.
Nog 500 meter te gaan. Ik ruik de finish. Het "moment supreme" is in aantocht.

Na 2 laatste bochten, stond ik daar dan!!!! Voor de ingang van het oude Olympische Stadion uit 1928. Geweldig wat een moment. 

Heel veel mensen, vlaggen, en ineens hoorde ik mijn naam roepen door iemand. Daar stond ze, Suzan van Oost. Geweldig moment. Wat een heerlijk gevoel als je je naam dan hoort. Suzan bedankt!

Onder luidt gejuich van al het publiek, wat rijen dik stond, rende ik naar de ingang van het stadion. Ik had natuurlijk al weer tranen in m’n ogen. Wat is dit laatste gedeelte van de marathon mooi en emotioneel. Het stadion in, nog 250 meter en dan die verlossende finish. Ik was zo blij dat ik er weer was. Echt een super sprint kon ik er niet meer uithalen, maar ik heb geweldig gefinisht. Trots, zo onwijs trots en blij. Eindtijd: 4.08 Heel erg blij mee en niet verwacht.

Ik liet de medaille omhangen en het meisje omhelsde me en gaf me een zoen en feliciteerde me.

 
Wat was dat fijn zeg. Het voldane gevoel en dat anderen ook zo blij voor jou zijn. Ik keek rond in het mooie stadion, ging een stuk plastic halen voor de kou en liep met de “flow” mee het stadion uit. Op weg naar het drinken en eten wat je krijgt.

Daarna naar het goed geregelde bagage depot. Ik had heel snel mijn sporttas. Ben me in de catacomben van het stadion gaan omkleden en hing vol trots mijn 6^de medaille om m’n nek. Daarna een overheerlijke bak patat gehaald. Daar had ik zoveel zin in. Op een muurtje neer geploft en heerlijk gesmikkeld en om me heen gekeken.

Bij de sporthal nog even met Jos afgesproken en gekletst. Daarna in het sportcafé nog heerlijk wat gedronken en met twee Deense dames gesproken. 

Heel gezellig zitten kletsen. Ik was zoals zo vaak weer heel laat thuis en heb een geweldig leuke dag gehad. Volgend jaar zeker weer!!!!!!

Speciale dank aan: 
Jos van Runnersworld Lelystad en Mizuno Nederland, voor het startbewijs.

Berlijn Marathon 2013

Een spannende uitdaging.

Mijn 5de editie een marathon lopen.

Deze ga ik in Berlijn lopen.

Deze moet speciaal zijn/worden.

De week voor de marathon loop ik al te stuiteren op m’n werk en thuis.

Gek word ik van mezelf. Ik ben onrustig en ik wil rennen. Maar ja, nu moet ik juist rust houden en energie opbouwen. Uitrusten, goed eten en drinken. Bietensap, perenspa, pasta en andere koolhydraten.

Maar toen gebeurde het op m’n werk, veel zieken, veel verkouden mensen, snotteren, hoesten…….

Het zweet brak me uit. Het zal me toch niet weer gebeuren hé, dat ik weer een week voor de marathon ziek wordt. Dag bij dag hoop ik, dat ik geen zere keel ga krijgen. Ik probeer m’n collega’s zo ver mogelijk bij me weg te houden, alhoewel me dat niet altijd lukt.

Ik kan het uitzingen tot donderdag en er is nog steeds niets schokkends gebeurd met mijn keel. Zou ik dan toch geluk hebben dit keer?

Eindelijk is het vrijdag. Ik was al heel vroeg wakker. Vandaag is het de dag!! Berlijn here we come!!!

Ingrid en ik zijn op vrijdag heel vroeg vertrokken vanaf Schiphol, met de trein naar Berlijn.

We hadden alles goed geregeld van tevoren. Startbewijzen, hotel, trein, etc.

Goed georganiseerd op pad.

Het zou zo’n 7 uurtjes reizen zijn met de trein.

Natuurlijk eerst een start bij Starbucks op Schiphol, zoals altijd, eerst de dag beginnen met een goede bak koffie en effe bijkletsen.

De treinreis verliep voorspoedig.

In Hengelo kwam de rest van het “marathongespuis” in de trein.

Zij zaten in een coupe verder op. Even lekker gekletst.

Rond een uur of 14.00 uur in Berlijn, na een overstap in Hannover.

Met de trein zijn we naar Zoologische Garden gegaan, over de Kurfustendamm gelopen, richting ons hotel “Eden am Zoo” in de Uhlandstrasse.

Een heerlijke stek in het centrum van Berlijn. Een prima uitvalsbasis naar andere delen van de stad.  De metro en trein vlak bij.   

Het hotel is oubollig, met een groot trappenhuis, hoge plafonds met kroonluchters. Het lijkt een beetje op een oud grachtenpand in Amsterdam.

Het bed ligt heerlijk. Ik hoor later van Alexandra dat alles zojuist is gerestaureerd. Ook alle tapijt er uit en nieuwe laminaat er in. Dweil er over en het is weer hygiënisch schoon.

Nadat we onze koffer in de kamer hebben neer gezet, gaan we op weg naar de Expo, om daar ons startnummer op te halen. Deze expo is heel gemakkelijk met de metro te bereiken. We zien onderweg al veel mensen lopen, met BMW Berlin Marathon 2013 rugzak tasjes. Heel leuk. 

We zijn in een kwartier bij het oude vliegveld Tempelhof. Een prachtig gebied met veel oude gebouwen. De mensen massa wijst je vanzelf welke kant je op moet.

We lopen naar de oude luchthaven en het is een gezellige drukte. We maken veel foto’s. Het is ook wederom prachtig weer.

Met onze confirmation mail komen we de Expo hal binnen.

Bij de marathon “wall” komen we loopmaatjes Arjan en Jan tegen. Heel gezellig staan kletsen. Ook zij zijn samen op pad.

We lopen naar buiten, waar een imposante hete luchtballon van sponsor BMW staat.

Daarvoor een hele serie mooie BMW auto’s. Eentje voor de eerste vrouw en eentje voor de eerste man. Helaas zal deze mooie auto aan mijn neus voorbij gaan, maar we kunnen wel leuke foto’s maken. Dan doen we alsof, hihiii.

In de Expo hallen is het een hele drukte. Iedereen gaat z’n startnummer ophalen. Ondanks dat stroomt het toch heel snel door. Een gesmeerde organisatie en vrijwilligers.

We moeten ons paspoort laten zien en de confirmation mail. Ik laat nog even mijn chip checken. Alles klopt en ik krijg m’n startnummer. Verder een blauw bandje om je arm, die je niet meer af mag doen. Met dit bandje kom je binnen het startgebied en in de startvakken. Zonder bandje kan je het vergeten.

We kijken nog geruime tijd bij de expo en eten nog een broodje.

Het is tijd om weer met de metro terug te gaan naar het hotel. Het is al laat geworden en het wordt tijd om te gaan eten. 

We belanden in een heel leuk Italiaans restaurantje “Venezia”, aan de Uhlandstrasse.

We nuttigen onze koolhydraten en gaan die avond op tijd naar bed.

Op tijd opgestaan en naar de bakker iets verder op gegaan. Heerlijk ontbeten en toen naar metrostation Uhlandstrasse gegaan. Een dagkaart gekocht en door de stad gecrost, naar de Potsdamer Platz. 
Op weg naar het startgebied bij de Brandenburger Tor.

  
Vanaf metro Potsdamer Platz, kwamen we nog een paar stukjes historie tegen.

Stukje Berlijnse muur en het Holocaust monument, eindigend bij de Brandenburger Tor.
 

Kijken waar we de volgende dag naar de start moeten en hoe we moeten lopen. Het staat allemaal duidelijk aangegeven en het is allemaal goed geregeld.

We genieten van al het moois bij het startgebied. Er is nog een skate wedstrijd, we zitten nog lekker in het zonnetje op het terras en nuttigen nog wat koffie en een crêpes met stroop. Verder maken we veel foto’s.

We gaan op tijd weer terug naar het hotel, zodat we de zaterdagmiddag kunnen uitrusten, wat slapen, lezen, chillen….. Onze benen rust geven.

Rond 17.30 uur gaan we wederom eten bij Venezia, omdat het goed eten was. Ik had spaghetti, met rode saus en allemaal groentes. Heerlijk.

Om 21.00 – 21.30 uur op bed gaan liggen en we lagen al vroeg te “knorren”.

Ik was om 04.30 uur al wakker. Ik heb elk uur de klok gezien. Ik was onrustig. Om 05.15 uur ben ik gaan douchen. Rond een uur of 06.00 uur ben ik koffie gaan halen bij Alexandra. Ze had heel lief een apart kannetje koffie voor ons gezet. Ik mocht pakken wat ik wilde. We dronken een paar bakjes. Gelukkig kon ik daardoor naar toilet en hoefde ik me daar geen zorgen meer om te maken. Verder at ik een krentenbol en een halve banaan en een gelletje.

Om 06.30 uur vertrokken we naar de U-bahn, richting Potsdamer Platz. Het was een drukte met allemaal zenuwachtige sporters. Veel gespannen gezichten.

Rond een uur of 07.15-07.30 uur waren we bij het startgebied. Ons verder omgekleed en bagage afgegeven bij het bewaakte depot. Om 08.00 uur naar de startvakken gegaan. Voor mij was dat Vak G en voor Ingrid H.

We hadden afgesproken om elkaar na afloop weer op het grasveld voor de Bundestag te zien.

Er stonden al heel veel mensen bij de ingang van het park, om naar de startvakken te gaan. We werden goed gecheckt en daarna mocht je de route door het bos lopen, naar vak G. Ook daar werd je weer gecontroleerd en daar stond je dan ineens……………. op de 17. Strasse, met voor je “Elsje”. Daar waar je al die eenzame trainingen voor hebt gedaan. Nu kreeg je die brok in je keel en stond je met al die medelopers, die net zo zenuwachtig stonden te wachten en te “blauwbekken”. Het was koud, zo’n 6 graden. Het plastic hielp een klein beetje, maar al gauw stond je te klappertanden. Als je gaat rennen, zal het snel voorbijzijn.

Het startvak stroomde vol en al gauw stonden er duizenden mensen. Monique, Marcel en Marieke zouden bij mij in het vak moeten staan, maar ik kon ze nergens vinden.

Ik nam positie in en wachtte rustig af tot we mochten vertrekken.

Op het laatste moment kwam ik er nog achter, dat ik toch nog even moest plassen.

Het was nog redelijk veel en gelukkig was ik dat kwijt. Nu kon ik ongestoord gaan rennen. Ik klom weer over de hekken en stond klaar in het vak.

Muziek van Alan Parson Project klonk en het aftellen begon. Een gejuich klonk,……. oorverdovend! Ik kreeg weer tranen in m’n ogen. Het moment was daar…….. we konden gaan hardlopen.

Een kwartier na het officiële startschot, kon vak G vertrekken, om 42.295 meterte gaan genieten.

 

De marathon route is zo ontzettend mooi. Al die uitzinnige mensen langs de kant. Ik blijf maar kijken en genieten en foto's maken. Dit wil ik niet missen en thuis weer terug zien. 

De eerste 7 km is best druk en af en toe wat dringen. 

Ik loop de hele tijd lekker, tot 35 km. Ik begon een lichte kramp te voelen in m'n rechter bil. Heel vervelend. Gelukkig werd het niet te erg. Toen werd het zwaar. Bij 36/37 km ging het lampje uit. Helaas kon ik het tempo niet meer hervatten. Het werd een gevecht. Ik moest mezelf moed in spreken om niet te gaan wandelen. Dit deed ik gelukkig niet. Ik begon de km's af te tellen.

Er daar was ie dan. In de verte...... de Brandenburgertor!!!! Ik was zo blij. Onder luid gejuich en aanmoedigingen genoot ik van dit moment. Ik heb gefilmd en foto's gemaakt. Ik keek naar de mensen en het gejuich was oorverdovend. Tranen schoten in m'n ogen. Maanden heb ik hier voor getraind en nu liep ik daar....... te genieten van alles. Wat een feest. Ik vergat door alle emotie nog te versnellen, maar ach wat maakt het ook uit. Na de finish komt er zoveel emotie los, wat ik niet kan omschrijven. 

Ik loop met de "flow" mee. En ja hoor...... daar zijn de medailles. Ik wacht en laat hem om mijn nek hangen. Ik wordt gefeliciteerd. Wat is ie mooi!!!!! Ik huil en ik lach tegelijk. Wat een moment. Ik heb van start tot heden, nog steeds die glimlach die niet weg gaat. Ik voel me zo onwijs gelukkig. 

Wat was het ook mooi lang de route. Schitterende oude gebouwen. Toch nog wel een paar stukken vals plat en een paar bruggetjes. 

En wat was er veel eten en drinken onderweg. Wat een organisatie zeg!!! Ik heb niets van m'n eigen eten gebruikt. Er waren bananen, appels, gelletjes, thee, water, energy drinks..... echt heel fijn.

Ik heb heel veel banaan gegeten. Was lekker. 

Na de finish werd je terug geloosd naar de bagagedepots. Weer stond er allemaal eten en drinken. Ik kreeg een lekker ijskoud biertje (alcoholvrij), wat me best smaakte. Ik had honger. Er werden tassen uitgedeeld met veel eten en drinken.

Na het omkleden ben ik op Ingrid Tuinstragaan wachten. Via het thuisfront hoorde ik via sms-jes waar ze liep en hoe laat ze zou finishen. Ze ging het dus zeker halen. Geweldig. Deze marathon was voor haar een speciale en heeft ze ondanks alles van afgelopen weken, toch uit kunnen lopen. Deze medaille is speciaal voor haar overleden vader. "You did it Ingrid!!!!" 

Ik zie haar aankomen, ik roep, vang haar op en omhelzen elkaar en huilen van geluk, emotie en om alles. Het is een weekend met een lach en een traan. 

Na het omkleden natuurlijk nog een mooie foto van de Reichstag!!!! Wat een geweldig gebouw. We gaan richting de metro, die ons deze dagen overal brengt. 

We vieren 's avonds onze prachtige dag en het feit dat we deze marathon hebben uitgelopen. Onvergetelijk. We gingen uit eten bij “El Dorado”, aan de Kurfurstendam.

Lekker Spaans eten, met wijn.

’s Avonds vallen we als een blok in slaap van alle indrukken van de dag.

De maandag ga ik al vroeg naar de kiosk op de hoek van Kurfurstendam. Daar haal ik de Berliner Morgenpost. Hier staan alle gefinishte deelnemers van de 40ste editie van de Berlijn Marathon in. Een aparte editie van 96 pagina’s met veel verhalen en foto’s. Heel leuk.

Ik duik m’n bed weer in en we slapen tot 08.30 uur. 

Daarna gaan we relaxt ontbijten bij het Schwarzes Cafe aan de Kantstrasse.

Alles is er heerlijk biologisch en letterlijk vers van de pers. Ik neem een overheerlijke vruchtensap van sinaasappel en bleekselderij. En dat was mjummie!!! Verder vanille kwark met vers fruit. Daarnaast nog een late macchiato.We vervolgen onze weg om 10.30 uur en gaan naar de Kurfurstendamm wandelen. We willen de Adidas winkel zien en nog wat leuks kopen. Ik slaag voor een mooiedriekwart broek zwart/mint met hetmarathon logo. Zit lekker en is cool. Ik had geen driekwart broek. 

Daarna nog even op het plein gekeken bij de “Weltkugelbrunnen” en in de “Kaiser Wilhelm Memorial Church” en in de “Gedächtniskirche”. In beide kerken een kaarsje gebrand.

De U-Bahn naar Alexanderplatz genomen. Daar op een terrasje bakje koffie gedronken en rond gekeken op het Alexanderplatz. Gezellig plekje, met kunstenaars en kraampjes met veel eten. Vandaar uit naar de televisietoren gelopen. Het waaide enorm en we kregenhet een beetje koud. Doorgelopen naar de Berliner Dom en het “Altes Museum”. 

Een prachtig gebied met veel oude gebouwen.

Hier Mynor nog ontmoet. Een in Costa Rica geboren Amerikaan en ook marathon loper. Een hele tijd heel leuk met hem zitten kletsen. Een hele enthousiaste jongeman. Later bleek dat hij nog een foto staat, die ik gemaakt heb in het startvak. Grappig.

Terug gelopen naar de televisietoren, want daar hadden we in vogelvlucht een Starbucks gezien. Even opwarmen met een lekkere bak cappuccino. 

Daarna weer door.

We zijn verder gewandeld en hebben de hele “Unter den Linden” gelopen. Een prachtig stuk oud Oost-Duitsland. Wat een mooie gebouwen zeg. Maar oooooh wat staat er veel in de steigers. Veel gebouwen worden nog steeds gerestaureerd. 

Het was inmiddels tegen 17.00 uur geworden. Nog even bij de Brandenburger Tor gekeken. Daarna de U-Bahn terug richting hotel.

’s Avonds nogmaals lekker uit eten gegaan bij El Dorado. Gezellige stek en heerlijk eten.

Kurfurstendam bij avond

Voor het slapen gaan nog even de koffer ingepakt, want dinsdag helaas weer naar huis.

Ik kijk terug op een heel mooi sportevenement. Wat een super mooie ervaring.

Als je deze marathon ooit eens kan lopen, moet je het zeker doen. Geweldig.

“Berlin Forever”!!!

Het Startvak

Het Startvak is een magische plek.
Je hart gaat er sneller van slaan.
Een plek waar je je zenuwen de baas moet zijn.
Menig hardloper zal wel eens een wedstrijd hebben gelopen en dan voor de wedstrijd, met kloppend hart staan te wachten, op die heilige plek. De plek waar de remmen los mogen na het startschot.
Je traint toe naar dat ene doel. Het doel waar je specifiek voor hebt getraind.
Die datum van dat evenement staat in je geheugen gegrift. Dat is jou dag. The place to be.
Op die dag worden je trainingen omgezet in een goed uitgebalanceerde wedstrijd.
De grootste valkuil is, het te snel starten en het mee laten sleuren door de menigte.
Het is in het begin heel noodzakelijk om je hatslag in de gaten te houden en je gemiddelde snelheid.
Als je niet uit kijkt, ga je al heel snel te hard lopen. neem gas terug en loop je eigen race.
Terug komen op "het startvak".
Je gaat 's ochtends van huis weg. Dit doe je ruimschoots van te voren, om je goed voor te kunnen bereiden. Je kleedt je thuis om en neemt droge kleren mee.
Op het evenementen terrein zoek je waar je moet zijn. Je gaat je verder gereed maken voor de start. Startnummer op spelden en nog een laatste krentenbol of banaan.
Drinkbelt om en dan op tijd naar het startgebied.
Daar is het al een drukte van jawelste. Je friemelt je door de mensen massa heen. 
"He, daar staan toiletten", dus natuurlijk nog de laatste druppels er uit. Het kan altijd schelen. Niets is erger, als je tijdens een wedstrijd naar toilet moet. Drama.
Tja en daar sta je dan....... in het startvak. Dan is het wachten, wachten en zenuwachtig heen en weer huppelen. Wachten tot het moment daar is. Weer een keer huppelen en oefeningen doen. Tja wat moet je anders doen. Echt zin in een gesprek heb je niet, want je bent zenuwachtig. Je wilt beginnen.
Dan gaat het aftellen beginnen en klinkt het ritme van een bonkend hart door de speakers. Daar word ik nerveus van. Nu gaat het dan echt gebeuren.
DE START.
Voorin kan het beginnen.
Als je in de midden of achteraan staat duurt het nog een hele tijd, voor de mensen massa gaat bewegen.
En het belangrijkste; niet vergeten je horloge aan te zetten. Je GPS moet toch wel even de satellieten zoeken.
Eindelijk mag je dan op pad.
Op pad voor jouw race. Een race die altijd weer verrassingen kent, vreugde of verdriet.
Het zijn leerzame momenten.
De start is het meest zenuwslopende van alles.
Op het moment dat het startschot is gevallen en je mag gaan rennen, valt alle spanning van je af. Heel vreemd, maar wel fijn, want je kan eindelijk je doel nastreven.

Wieringermeertrail – 18,4 km - 30 juni 2013

De Wieringermeertrail is een trail van één grote ronde met meerdere lussen en diverse soorten ondergrond over een afstand van 18.4 kilometer (gps-gemeten) in en om het Dijkgatsbos en natuurgebied Wierholt.

De start is op het Wierholt waar de lopers nogmaals langs de startlocatie komen (1.6km) Daarna loopt de route via het aan het Wierholt gelegen gedeelte over betonplaten naar het Dijkgatsbos. Dan volgt een technisch gedeelte over single-tracks met veel korte bochten en korte klimmetjes en afdalingen. Via de stal van de Zorgboerderij vervolgen de trailers door een stuk land het parcours om uiteindelijk in tegenovergestelde richting het laatste gedeelte van het parcours af te leggen. Naast bospaden en betonplaten wordt er over fietspaden, zandpaden en grindpaden gelopen; 90 % van de route is echter onverhard.

Ik had me ingeschreven voor de Wieringermeertrail.

Het eerste wat ik dacht was: “Waar ligt Wieringermeer/werf”?

Nooit van gehoord. Hmmmmmm…. bleek dus hoog in Noord-Holland te liggen, vlak bij de Afsluitdijk. Dus…….

Op zondagochtend 30 juni op tijd opgestaan. Ontbijtje, kopje thee, douchen en sportkleren aantrekken.

Het zou een mooie dag worden op te gaan hardlopen, dus korte broek en shirtje. Dat was voldoende.

Om 08.30 uur met Ingrid afgesproken bij wegrestaurant “Twaalfmaat” bij Heemskerk.

Samen naar Wieringerwerf gereden.

Dat was nog  een hele onderneming, want het is echt in de middle of nowhere,

maar goed we hadden het gevonden.

We hadden een uurtje de tijd om het startnummer op te halen, ons gereed te maken, nog wat te eten en te drinken en nog even een sanitaire stop te maken.

Op de parkeerplaats hadden ze zelfs een aantal mobiele toiletten neer gezet. Geweldig. Het is een kleinschalig evenement met maar max. 200 lopers, dus we hoefden zowaar eens een keer niet in een rij te staan voor de toilet. Dat was wel heel fijn. Goed geregeld!!!

Rond 10.15 uur naar de start.

De hoornblazers waren al aan het warm draaien. Ze speelden een vrolijke noot. Erg leuk en gezellig.

Het werd al een gezellige drukte rond de start. Een hele gemoedelijke en ontspannen sfeer. Niks geen stress, maar heel relaxt. Er werd veel gekletst.

Rond het startgebied ging iedereen heel beheerst achter elkaar staan en er was voldoende ruimte om te bewegen. De hoornblazers waren lekker aan het blazen en rond een uur of 10.30 uur konden we op pad gaan.

Het was meteen al een lekkere klim de heuvel op, over een pad met veel stenen. Maar je kon ook in de berm over het gras rennen.

Eerst 1 ronde van 1,6 kilometer door het Wierholt en toen kwamen we weer langs de start, om voor de tweede keer de klim te doen. Wel heel leuk om alle supporters bij de start weer te zien. Erg gezellig. Toen op weg naar het natuurgebied Dijksgatbos.

Dit gedeelte van de route was heel technisch, met klimmetjes en heel veel bochtenwerk. Smalle paadjes waar je goed moest opletten. Als je iemand zou willen passeren, moet je geduldig zijn, want het was vaak erg smal. Op sommige stukken liepen we gewoon in een treintje. Dit was ook best leuk en gezellig om met z’n allen te lopen.

Het enige nadeel was, dat je een heel gedeelte over het mountainbike parcours ging en er zaten een paar mountainbikers op het parcours. Dan moet je je even aanpassen en schikken in de situatie. Ook dit heeft wel weer iets, want je hebt tenslotte geen haast.

Het waren aardig wat kilometers door dit technische bos. Je zou bijna duizelig worden van al die bochten. Tevens aardig wat “ups” en “downs” qua heuveltjes en bruggetjes.

Een erg leuk parcours met veel verrassingselementen. Na zo’n 15km kwamen we langs de zorgboerderij. Gewoon rechtdoor, dwars door de stal……. tot………….

Ineens was de route verspert. Er lagen allemaal strobalen. Even twijfel……., maar we moesten er toch echt overheen. Hi,hi…. dat was grappig. Leuk element.

Na de stal stonden we ineens voor een hek, met daar achter een weiland….. en nu?

“Zouden we dan toch fout zitten?”.

We liepen met z’n drieën en ineens zagen we links in het weiland, met het hoge gras, wat paaltjes met lintjes staan. Daar dan maar dwars doorheen.

Achter het weiland een blubberig en smal pad, waar je tot je enkels in weg zakte. Zwaar om te lopen. Oh ja, we moesten ook nog een heel gedeelte, door immens hoog gras. Haha…….. ik zag bijna niets meer. Ik volgde gewoon het plat getrapte gedeelte in het gras. Dit was zo leuk om te lopen.

Nu nog een klein gedeelte door het Dijkgatsbos, kriskras, om vervolgens via het betonpad (wat even een verademing was voor je voeten en benen), terug te lopen richting Wierholt en de finish. 

Je merkt toch dat trailrunnen heel anders lopen is, dan een wegwedstrijd op asfalt.

Bij trailrunnen ligt je hartslag continu overhoop en je moet steeds weer herstellen. Het is zoeken naar tempo en een juist ritme. Het is veel en veel zwaarder, maar daarom wel weer een enorm leuke uitdaging. Je moet ook steeds goed opletten waar je loopt. Je blijft alert. Ik vind dat je heel sterk wordt van trailrunnen en een goed uithoudingsvermogen krijgt. Ik ben ook stellig overtuigd dat je er op de weg beter en sneller van wordt. Een hele goed training!!!

Het laatste stuk naar de finish was nog even zwaar, want weer wachtte die heuvel met flink lange klim. Maar de laatste 100 meter naar de finish was nog even lekker knallen, naar beneden.

Ik deed er 1.46.46 over.

Op het asfalt zou ik al bijna de halve marathon gelopen hebben.

Mijn gemiddelde was toch nog 10km/u.

Ik ben erg tevreden en het was een schitterende route.

Heel veel enthousiaste mensen langs de route, er zijn veel foto’s gemaakt en de route werd goed aangegeven door bordjes en veel vrijwilligers. Petje af!!!

Complimenten aan de zeer goede organisatie en de vele vrijwilligers. Een groot succes!!!