Het Startvak

Het Startvak is een magische plek.
Je hart gaat er sneller van slaan.
Een plek waar je je zenuwen de baas moet zijn.
Menig hardloper zal wel eens een wedstrijd hebben gelopen en dan voor de wedstrijd, met kloppend hart staan te wachten, op die heilige plek. De plek waar de remmen los mogen na het startschot.
Je traint toe naar dat ene doel. Het doel waar je specifiek voor hebt getraind.
Die datum van dat evenement staat in je geheugen gegrift. Dat is jou dag. The place to be.
Op die dag worden je trainingen omgezet in een goed uitgebalanceerde wedstrijd.
De grootste valkuil is, het te snel starten en het mee laten sleuren door de menigte.
Het is in het begin heel noodzakelijk om je hatslag in de gaten te houden en je gemiddelde snelheid.
Als je niet uit kijkt, ga je al heel snel te hard lopen. neem gas terug en loop je eigen race.
Terug komen op "het startvak".
Je gaat 's ochtends van huis weg. Dit doe je ruimschoots van te voren, om je goed voor te kunnen bereiden. Je kleedt je thuis om en neemt droge kleren mee.
Op het evenementen terrein zoek je waar je moet zijn. Je gaat je verder gereed maken voor de start. Startnummer op spelden en nog een laatste krentenbol of banaan.
Drinkbelt om en dan op tijd naar het startgebied.
Daar is het al een drukte van jawelste. Je friemelt je door de mensen massa heen. 
"He, daar staan toiletten", dus natuurlijk nog de laatste druppels er uit. Het kan altijd schelen. Niets is erger, als je tijdens een wedstrijd naar toilet moet. Drama.
Tja en daar sta je dan....... in het startvak. Dan is het wachten, wachten en zenuwachtig heen en weer huppelen. Wachten tot het moment daar is. Weer een keer huppelen en oefeningen doen. Tja wat moet je anders doen. Echt zin in een gesprek heb je niet, want je bent zenuwachtig. Je wilt beginnen.
Dan gaat het aftellen beginnen en klinkt het ritme van een bonkend hart door de speakers. Daar word ik nerveus van. Nu gaat het dan echt gebeuren.
DE START.
Voorin kan het beginnen.
Als je in de midden of achteraan staat duurt het nog een hele tijd, voor de mensen massa gaat bewegen.
En het belangrijkste; niet vergeten je horloge aan te zetten. Je GPS moet toch wel even de satellieten zoeken.
Eindelijk mag je dan op pad.
Op pad voor jouw race. Een race die altijd weer verrassingen kent, vreugde of verdriet.
Het zijn leerzame momenten.
De start is het meest zenuwslopende van alles.
Op het moment dat het startschot is gevallen en je mag gaan rennen, valt alle spanning van je af. Heel vreemd, maar wel fijn, want je kan eindelijk je doel nastreven.

Wieringermeertrail – 18,4 km - 30 juni 2013

De Wieringermeertrail is een trail van één grote ronde met meerdere lussen en diverse soorten ondergrond over een afstand van 18.4 kilometer (gps-gemeten) in en om het Dijkgatsbos en natuurgebied Wierholt.

De start is op het Wierholt waar de lopers nogmaals langs de startlocatie komen (1.6km) Daarna loopt de route via het aan het Wierholt gelegen gedeelte over betonplaten naar het Dijkgatsbos. Dan volgt een technisch gedeelte over single-tracks met veel korte bochten en korte klimmetjes en afdalingen. Via de stal van de Zorgboerderij vervolgen de trailers door een stuk land het parcours om uiteindelijk in tegenovergestelde richting het laatste gedeelte van het parcours af te leggen. Naast bospaden en betonplaten wordt er over fietspaden, zandpaden en grindpaden gelopen; 90 % van de route is echter onverhard.

Ik had me ingeschreven voor de Wieringermeertrail.

Het eerste wat ik dacht was: “Waar ligt Wieringermeer/werf”?

Nooit van gehoord. Hmmmmmm…. bleek dus hoog in Noord-Holland te liggen, vlak bij de Afsluitdijk. Dus…….

Op zondagochtend 30 juni op tijd opgestaan. Ontbijtje, kopje thee, douchen en sportkleren aantrekken.

Het zou een mooie dag worden op te gaan hardlopen, dus korte broek en shirtje. Dat was voldoende.

Om 08.30 uur met Ingrid afgesproken bij wegrestaurant “Twaalfmaat” bij Heemskerk.

Samen naar Wieringerwerf gereden.

Dat was nog  een hele onderneming, want het is echt in de middle of nowhere,

maar goed we hadden het gevonden.

We hadden een uurtje de tijd om het startnummer op te halen, ons gereed te maken, nog wat te eten en te drinken en nog even een sanitaire stop te maken.

Op de parkeerplaats hadden ze zelfs een aantal mobiele toiletten neer gezet. Geweldig. Het is een kleinschalig evenement met maar max. 200 lopers, dus we hoefden zowaar eens een keer niet in een rij te staan voor de toilet. Dat was wel heel fijn. Goed geregeld!!!

Rond 10.15 uur naar de start.

De hoornblazers waren al aan het warm draaien. Ze speelden een vrolijke noot. Erg leuk en gezellig.

Het werd al een gezellige drukte rond de start. Een hele gemoedelijke en ontspannen sfeer. Niks geen stress, maar heel relaxt. Er werd veel gekletst.

Rond het startgebied ging iedereen heel beheerst achter elkaar staan en er was voldoende ruimte om te bewegen. De hoornblazers waren lekker aan het blazen en rond een uur of 10.30 uur konden we op pad gaan.

Het was meteen al een lekkere klim de heuvel op, over een pad met veel stenen. Maar je kon ook in de berm over het gras rennen.

Eerst 1 ronde van 1,6 kilometer door het Wierholt en toen kwamen we weer langs de start, om voor de tweede keer de klim te doen. Wel heel leuk om alle supporters bij de start weer te zien. Erg gezellig. Toen op weg naar het natuurgebied Dijksgatbos.

Dit gedeelte van de route was heel technisch, met klimmetjes en heel veel bochtenwerk. Smalle paadjes waar je goed moest opletten. Als je iemand zou willen passeren, moet je geduldig zijn, want het was vaak erg smal. Op sommige stukken liepen we gewoon in een treintje. Dit was ook best leuk en gezellig om met z’n allen te lopen.

Het enige nadeel was, dat je een heel gedeelte over het mountainbike parcours ging en er zaten een paar mountainbikers op het parcours. Dan moet je je even aanpassen en schikken in de situatie. Ook dit heeft wel weer iets, want je hebt tenslotte geen haast.

Het waren aardig wat kilometers door dit technische bos. Je zou bijna duizelig worden van al die bochten. Tevens aardig wat “ups” en “downs” qua heuveltjes en bruggetjes.

Een erg leuk parcours met veel verrassingselementen. Na zo’n 15km kwamen we langs de zorgboerderij. Gewoon rechtdoor, dwars door de stal……. tot………….

Ineens was de route verspert. Er lagen allemaal strobalen. Even twijfel……., maar we moesten er toch echt overheen. Hi,hi…. dat was grappig. Leuk element.

Na de stal stonden we ineens voor een hek, met daar achter een weiland….. en nu?

“Zouden we dan toch fout zitten?”.

We liepen met z’n drieën en ineens zagen we links in het weiland, met het hoge gras, wat paaltjes met lintjes staan. Daar dan maar dwars doorheen.

Achter het weiland een blubberig en smal pad, waar je tot je enkels in weg zakte. Zwaar om te lopen. Oh ja, we moesten ook nog een heel gedeelte, door immens hoog gras. Haha…….. ik zag bijna niets meer. Ik volgde gewoon het plat getrapte gedeelte in het gras. Dit was zo leuk om te lopen.

Nu nog een klein gedeelte door het Dijkgatsbos, kriskras, om vervolgens via het betonpad (wat even een verademing was voor je voeten en benen), terug te lopen richting Wierholt en de finish. 

Je merkt toch dat trailrunnen heel anders lopen is, dan een wegwedstrijd op asfalt.

Bij trailrunnen ligt je hartslag continu overhoop en je moet steeds weer herstellen. Het is zoeken naar tempo en een juist ritme. Het is veel en veel zwaarder, maar daarom wel weer een enorm leuke uitdaging. Je moet ook steeds goed opletten waar je loopt. Je blijft alert. Ik vind dat je heel sterk wordt van trailrunnen en een goed uithoudingsvermogen krijgt. Ik ben ook stellig overtuigd dat je er op de weg beter en sneller van wordt. Een hele goed training!!!

Het laatste stuk naar de finish was nog even zwaar, want weer wachtte die heuvel met flink lange klim. Maar de laatste 100 meter naar de finish was nog even lekker knallen, naar beneden.

Ik deed er 1.46.46 over.

Op het asfalt zou ik al bijna de halve marathon gelopen hebben.

Mijn gemiddelde was toch nog 10km/u.

Ik ben erg tevreden en het was een schitterende route.

Heel veel enthousiaste mensen langs de route, er zijn veel foto’s gemaakt en de route werd goed aangegeven door bordjes en veel vrijwilligers. Petje af!!!

Complimenten aan de zeer goede organisatie en de vele vrijwilligers. Een groot succes!!!

Marikenloop - 26 mei 2013

Een regenachtige zondag in mei. Totaal tegenovergesteld aan voorgaande editie. Het was nu nat en koud. Vorig jaar 27 gr.
Met de trein naar Nijmegen. Samen met een hele grote groep van DEM uit Beverwijk. Erg gezellig met z'n allen.
Al vroeg in de ochtend op pad. Van Hoofddorp naar Schiphol. Daar overstappen in de trein naar Utrecht, maar eerst nog even een bakkie leut halen.
In Utrecht ontmoette ik de rest. Er was een 1ste klas ticket geregeld, dat was toppie!!!l
Het was een hele onderneming, om op plaats van bestemming te komen. Je bent al moe voordat je gestart bent. Spullen in de sporthal neer gezet. Toen over het evenementen terrein gelopen. Koffie en kraampjes. Om een uur of 13.30 omkleden en daarna door naar het startvak. Helaas begon het toen hard te regenen. Gelukkig ging Annemarie Thomas de warming-up doen, op muziek van Armin van Buren. Heerlijke muziek. Iedereen had het koud, dus de warming-up was een uitkomst. Iedereen deed dus ook mee. Op een gegeven moment mochten de 1ste twee startvakken op weg naar startlijn. Ik stond gelukkig eindelijk eens een keer in een goed startvak. Geen gefriemel en alle ruimte. Dat was echt super fijn. Ik heb van begin tot einde goed ruim kunnen lopen.
De eerste kilometer ging ik iets te snel weg, maar ik kon me beheersen en herstelde snel naar het juiste tempo. De regen kwam inmiddels met bakken uit de lucht. Ik vond het eigenlijk wel fijn. Afkoeling en veel zuurstof. Het was in ieder geval veel fijner lopen dan vorig jaar.
Het begin stuk, de eerste kilometers, is altijd een lastig stuk om te lopen. Dat is vals plat omhoog. Dit merk je ook heel goed aan je hartslag.
De route is zo geweldig mooi. Door de bossen!!!!
De laatste 1,5 is door het dorp.
Ondanks de vele regen, stond er toch heel erg veel publiek. Dat was zo mooi. Dat zijn pas de echte bikkels. Ik vond het zwaar, maar ondanks dat, had ik alles onder controle. Het liep heel goed eigenlijk.
Achteraf liep ik een negatieve split op de 5km, wat resulteerde in een hele mooie finishtijd bij de 10km.
Ik was moe, maar kon de laatste 1000 mtr. nog flink versnellen. Ik liep de hele race constant en perste er nog een 13km/u uit. Mijn totale gemiddelde was 12 km/u.
Ik rook de finish, ik zag al die mensen. Zo enthousiast. Ik deed mijn best. Wat is nou 1000mtr??? Die had ik al zo vaak gelopen in m'n interval trainingen. Ik moest toch wel onder de 5 min/per km kunnen lopen, dit laatste stukkie. Wat was die laatste 1000 mtr nog lang. Er kwam geen einde aan. Ik hoorde de speakers, ik zag al het publiek en ja hoor,....... daar in de verte was het finish doek. Helaas lukte het net niet onder de 50min. te lopen. Ik zette er nog een sprint in en mijn eindstrijd was verbluffend goed. Ik liep een hele vette p.r. in een tijd van 50.17 min.

Hier ben ik zo onwijs blij mee.
Weer wordt bevestigd dat, als ik onbezonnen en blanco een wedstrijd in ga, ik het gemakkelijkste loop. Geen gedoe met tussentijden of nerveus gekijk op schema's. Ik loop gewoon relaxt en zie wel waar het schip strand. Ik geniet dan ook nog lekker onderweg. Ik ben gewoon veel meer ontspannen en laat me niet gek maken door mezelf.
Ik was zo intens blij en gelukkig. Ik genoot. Tevens ben ik ook heel tevreden over het feit, dat ik goed bezig ben met mijn eigen doel en zelf uitgestippelde plan. Weet je, je moet het toch helemaal alleen doen en zelf bepalen wat je wil en hoe je wilt trainen. Ik denk dat ik daar goed m'n weg in heb gevonden.
Ik heb in ieder geval in een paar weken tijd, 2 relaxte races gelopen en allebei resulterend in een mooie p.r.
Ik ben zeer tevreden.
Ik sluit de winter af en kan nu gaan beginnen met het opbouwen naar mijn 5de marathon. Een schema van 3 à 4 maanden, tot aan 29 sept.
Tussendoor nog wat leuke trailwedstrijden voor de fun.

Na de Marikenloop zijn we nog met z'n allen pasta gaan eten. Was onwijs gezellig.
Daarna met de trein naar huis en nog wat koffie bij Starbucks in Nijmegen.
Ik was laat thuis.
Het was een hele lange dag.
Erg leuk en gezellig, maar ik heb voor mezelf besloten om volgend jaar niet meer mee te doen.
Je bent een hele lange dag weg, voor maar 10km.
Ik denk dat ik volgend jaar in Leiden wil lopen.

Salomon Trailrunnen - Filmpje

Heerlijk om naar dit filmpje te kijken.

Voor de liefhebbers onder de trailers, gewoon even leuk om te kijken.

Koning van Spanje Trail

Nou dat was me toch wel weer een uitdaging.

Na een aantal marathons te hebben gelopen, kwam ik een paar maanden geleden in aanraking met het fenomeen “trailrunnen”. Ik had er nog nooit van gehoord.

Nieuwsgierig als ik ben, ging ik naar een lezing van Jolanda Linschoten in Alkmaar. Deze lezing inspireerde mij zo intens, dat ik ging zoeken op internet.

Heel veel ge-googled en op diverse websites m’n info verzameld.

Ik ben trailschoenen gaan kopen en heb een aantal eigen trails in de Amsterdamse Waterleiding Duinen bedacht en gelopen. Dat waren mooie routes, die kriskras door het landschap gingen en over diverse duintoppen voerden. Lekker onverhard dwars door de natuur. Deze manier van hardlopen beviel me eigenlijk best goed. Ik had er erg veel lol in. 

Maar dan wil je toch ook wel eens een georganiseerde trail lopen.

Dan ga je op internet op zoek. Toen kwam ik bij trailrunning Nederland uit;  http://www.trail-running.nl/

Deze winter op een wandelbeurs in de RAI geweest. Daar stond ook een stand van trailrunning NL. Met Chris en Peter Jan gesproken en op die manier erg enthousiast geworden. Toen mijn "Ultra Spire Surge" gekocht. Hier heb ik enorm veel plezier van.

Op de website kwam ik een trailkalender tegen. Dat is zo handig. Kan je precies zien, wanneer de trails gelopen worden.

Ik hoorde van Marcel Gerrits dat hij zich had ingeschreven voor de Koning van Spanje Trail. Ik natuurlijk meteen kijken bij MST website (Mud Sweat Trails) en zo gezegd, zo gedaan. Me meteen ook ingeschreven en Ingrid op de hoogte gesteld, die zich ook meteen ging inschrijven. We zouden er een leuk weekend van gaan maken met z'n allen. 

Op vrijdag 10 mei om 12.00 uur naar Valkenburg gereden. Nog een aardig eindje. Zo'n 2,5 uur met de auto. We hadden een hotel geboekt aan de Nieuweweg, Hotel Schaepkens van St. Fyt. http://www.hotelschaepkens.nl/

Een prachtig hotel aan de rand van Valkenburg. Je loopt vanaf het hotel zo in 5 min. het centrum in. Ideaal.

 

Op vrijdagmiddag al lekker Valkenburg in gegaan. Terrasje, ijsje, wandelen. Heerlijk genieten. Ook nog even wat geocaches gedaan en op het terras gezeten, bij de "heaters".  

 

's Avonds met Rob, Ingrid en de 5 kinderen Sean, Ryan, Rowan, Kelsey en Amber afgesproken. We zijn lekker uit eten gegaan in het drukke straatje, bij een leuke bistro. Was goed eten. Erg gezellig met z'n allen. Sammy en Bolt lagen heerlijk op een kleedje/in een mandje te slapen. Die waren allebei heel erg braaf.

Na het eten heerlijk naar het hotel gegaan. Ons omgekleed en heerlijk in bed tv liggen kijken, totdat we in slaap vielen. Zalig was dat. De bedden lagen goed en we hebben als roosjes geslapen. 's Ochtends om 9 uur naar het ontbijt gegaan. We mochten niet in de eetzaal komen met Sammy, maar we konden om de hoek in de bar een plaatsje zoeken. Hier zat je prima. Je kon gaan pakken wat je lekker vond. Het was allemaal prima en we hebben ruimschoots gezeten en lekker gegeten. Om 11 uur moesten we uit de kamer zijn en hebben we onze spullen in de auto gezet en uitgecheckt. Dit hotel is zeker voor herhaling vatbaar. Volgend jaar zeker weer. Na het uitchecken zijn we nog even Valkenburg in gegaan. Geocachen en terras (noodzaak, schuilen tegen de regen)

Rond een uur of 14.30 uur naar Schin op Geul gegaan.
Daar voor een nachtje in een trekkershut. Was basic, maar voor 1 nacht prima.
's Avonds wederom met z'n allen uit eten in Valkenburg. Dit keer was het de Mexicaan, in hartje Valkenburg. Wat zaten we daar leuk en mooi. Was genieten. Heerlijk gegeten. Ik zat "plofje" vol

Op zondag om een uur of 9 uur naar Gulpen gereden.
Daar stond mijn grote uitdaging op de agenda.
Ik zou mijn allereerste echte georganiseerde trailrun gaan hardlopen.
Een trailrun van 31,7km door het Limburgse landschap.

Nou er stond me heeeeeeeelllll veel te wachten. Dit zou geen "gewone" hardloopwedstrijd worden. 

stilte voor de storm

Ik heb enorm uitgekeken naar deze dag!!!
Eerst eens even het startnummer ophalen en het presentje van deze dag; waterdicht zakje. Heel handig voor telefoon of zo.

In de kantine van het Rocca klimcentrum nog even een heerlijke kop koffie gedronken en natuurlijk nog weer eens naar de toilet.
Om 10.30 uur vertrok Ingrid voor haar 9km run door de heuvels.

Ik ben me om gaan kleden, startnummer bevestigen en hopla..... op naar de start. Daar zag ik Ginie en Marcel en daar ontmoette ik Sheila en Marc. 

 
Marcel, Sheila en ik gingen om 11.00 uur van start.
Wat een goede en gemoedelijke sfeer hing er bij de start. Geweldig. ik weet niet hoe ik dat moet uitleggen. Het voelde als 1 grote familie, die iets leuks gingen doen. En dat was ook zo!!!!!


De start....... een super gaaf moment.
Zwaaien, lachen, zingen, fotografen, enorm feest!!!

 

kiekje van de supporters

Meteen al een flinke klim met een wandel stuk. Helemaal rennend naar boven, lukt een enkeling. Jeetje wat steil. En dat al in de eerste km. Dat zou wat gaan worden. Nou ja, ik zou wel zien hoe het zou gaan lopen.

Ik vond het meteen al zo geweldig en leuk. Die smile........ die had ik ook bij mijn allereerste marathon. Ik had het zo onwijs naar m'n zin.
Er volgden nog heeeeeeelllll veeeeeeelllll heuvels. 

We moesten ook nog ergens door een riviertje. Dat was ook leuk. Meteen soppende voeten/schoenen. Een leuk bruggetje,.... en hopla..... een volgende heuvel op. Er zaten me toch een steile stukken bij. Ik wist niet wat ik zag. Proberen zo ver mogelijk er op te rennen, maar dat stopte al snel. Hup en weer wandelen. Wel leuk dat iedereen moest wandelen. Lag het dus niet aan mezelf, hihi....  

 
 

Bij de 14km onze eerste verzorgingspost.

Ik wist niet wat ik zag staan op die tafels. Er stond zo enorm veel. Water, energy drank, wine-gums, peperkoek, banaan, tuc, etc etc..... Ik weet het allemaal niet meer. Ik heb heerlijk zitten smikkelen. Hier ontmoette ik Justin. Na het eten en drinken zijn we heel toevallig samen verder op pad gegaan. We liepen hetzelfde tempo en hadden hetzelfde doel. "Gewoon lekker lopen en plezier hebben en genieten onderweg". Zo gezegd, zo gedaan. Onderweg elkaar voorzien van wat wine-gums die we hadden mee genomen. Justin was sterker in de beklimmingen en was steeds eerder bovenaan. Hij wachtte dan op mij en we gingen weer samen verder. 

 

 

 

Bij de 24 km hadden we onze 2de verzorgingspost. Daar stond nog meer dan bij de 1ste post. Wauw, dit was geweldig. Ik heb een banaan gegeten, een stukje koek en energy drank. Het leek wel een picknick. Hi,hi,...... en het was me er toch gezellig. Lekker kletsen met z'n allen.
Justin stond al weer op me te wachten, dus we gingen weer door. Op voor onze laatste 8 km. Ik moet zeggen, het ging me tot nu toe allemaal heel gemakkelijk af. Het is wel zwaar en zo, maar het is prima te doen. Goed herstellen na een steile klim, en goed op je ademhaling letten. De rust nemen en weer door gaan. Ik vond het zo leuk. De laatste 8 km, ging me eigenlijk ook heel goed en gemakkelijk af.
Op een gegeven moment kreeg Justin op 5 km voor de finish enorme kramp in z'n kuit. Het schoot er ineens in. Na wat rekken en strekken kon hij weer verder op pad. Ik liep heel langzaam in rustig tempo door, want ik kreeg het koud. Ik heb dribbelend gelopen en gewacht totdat hij weer achterop kwam lopen en samen gingen we weer door. Samen uit, samen thuis. Ik las trouwens achteraf in de reglementen, dat je verplicht bent om te wachten op elkaar en elkaar te helpen daar waar nodig. Op extreme trails is het zelfs verplicht om alle bagage, rotzooi en drinkbeker mee te nemen over de finish. Zo niet, dan wordt je gediskwalificeerd. Ik vind dit goede regels. 
Zo gezegd zo gedaan. 
Justin en ik zijn nog een aantal keren gestopt onderweg, zodat zijn kuit gerekt kon worden.Uiteindelijk de finish toch gehaald.

 

Ik zette er nog even een laatste sprintje in.

Voldaan kwam ik over de finish lijn, in een tijd van 3uur34min. Ik was zo blij, zo blij...... Ik kan niet omschrijven hoe dit finish moment voor mij voelde. Ineens zag ik Colinda en Sammy. 


Samen met Justin op de foto; mijn loopmaatje van deze dag!!! En toen........ toen was er bier, vlaai en een prachtige welverdiende medaille.

Ik was vies, maar zo ontzettend voldaan. Vermoeidheid viel eigenlijk wel mee. Had weinig last van gekke dingen/ Toppie!!!! Deze 1ste trail zal ik nooit meer vergeten. Dit smaakt zeker naar meer!!!!!!!!!

Heb me inmiddels al weer ingeschreven voor de Corio Trail in Heerlen. Een 36 km. Dit is eind juli. Weer erg veel zin in. 

Ik kijk terug op een super leuk weekend, met heel veel mooie herinneringen.

Volgend jaar ben ik zeker weer van de partij.